Amir Khashayar Ghassami, born on March 11, 1979, entered the world in a neighborhood in southern Tehran, into a relatively cultured and not very religious family. Observing social relations and religious beliefs and traditions of people, as well as participating in social activities related to them, constituted the primary entertainments of his generation in youth. The transition of the popular culture of the bazaar alleys to modernity, accompanied by religion and social restrictions, became a concern for him. Also, understanding the impact of these factors on the small community of the neighborhood later became a concern for him about their effect on power structures. This led him to incorporate elements of this culture into his works as the main motif and provided grounds for critiquing and revising them in his works. The absence of conventional aesthetic elements on one hand and the existence of dark concepts inherent in human nature on the other hand deliberately caused bitterness from the societal conditions they have created and live in, to enter his works. His endeavor is for his work to be not just a beautiful object but rather a mirror that reflects the ugliness and shortcomings of humanity.

Due to his interest in his father’s profession and his encouragement, he acquired initial familiarity with art at the Soureh school of Art. Simultaneously with the formation of political concerns and the occurrence of social and political changes in the country, he entered the Theater School and soon dropped out to pursue a career in cinema and professional theater. Although he did not continue his academic studies, he has always conducted specialized research and studies on the subjects and content of his works. Working in cinema and traveling through this work broadened his horizons and gave him new concerns. Recognizing the similarities and differences between different cultures deepened his view on cultural and social issues and, on the other hand, the contrast between the real world behind the camera and the artificial world in front of the camera became a tool for expressing his concerns. Also, designing scenes and participating in content production in cinema, in addition to providing him with the ability to create works with different mediums and addressing a diverse audience in the art of cinema, allowed him to have numerous facilities to communicate with the audience for expressing his concerns, and he does not confine himself to a specific medium and chooses the medium solely based on the content of his work. Professional experiences in theater and cinema, literature, and familiarity with various masters had a significant impact on the path of producing his personal works, and the experience of individual activity in cinema, instead of group activity, led to the creation and production of his first works in sound art and video art. Subsequently, acquaintance and teachings of Abbas Kiarostami and later collaboration and work with Ms. Lashai took the visual world more seriously for him.

Among his artistic activities, social activism in various parts of the country turned into one of his side activities, and he became interested in the impact of culture and society on power structures in these activities.

من، امیرخشایار قاسمی متولد ۲۱ اسفند ۱۳۵۷، در محله‌ای در جنوب تهران در خانواده‌ای نسبتا فرهنگی و نه چندان مذهبی متولد شدم. مشاهده مناسبات اجتماعی و اعتقادات مذهبی و سنتی مردم و همچنین مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی مربوط به آن، تنها سرگرمی نسل من در سنین جوانی بود. آشنایی با فرهنگ عامه‌ی کوچه بازاری در حال گذار به مدرنیته، زیر سایه مذهب و محدودیت‌های اجتماعی همراه با آن تبدیل به دغدغه‌ای برایم شد. همچنین شناخت تاثیر این عوامل بر اجتماع کوچک محله بعدها به دغدغه‌ای در باره تاثیر آن بر ساختار قدرت شد. همین امر، باعث بکارگیری المان‌های این فرهنگ در آثارم بعنوان کارمایه اصلی شد و موجبات نقد و بازنگری آنها در کارهایم را به من داد. نبود المان‌های زیبایی شناختی متداول از یک سو و وجود مفاهیم تاریک ذات بشر از سوی دیگر، موجب تلخی عامدانه‌ای است که از شرایط جامعه‌ای که ساخته ایم و در آن زندگی می‌کنیم به آثارم وارد می‌شود. تلاشم بر این است که اثرم نه به مثابه یک شی زیبا بلکه به مثابه آینه‌ای که زشتی‌ها و کاستی‌های بشر را باز می‌نماید قرار گیرد.

بنا به علاقمندی به شغل پدر و تشویق او در هنرستان هنر سوره دوره‌های اولیه آشنایی با هنر را فرا گرفتم. همزمان با شکل گیری دغدغه‌های سیاسی و همچنین رخداد تحولات اجتماعی و سیاسی کشور٬ وارد دانشکده تئاتر شدم و خیلی زود انصراف داده و وارد سینما و تئاتر حرفه‌ای شدم. با این که تحصیلات آکادمیک را ادامه ندادم، همواره درباره سوژه و محتوای کارهایم مطالعه و پژوهش تخصصی داشته‌ام. فعالیت در سینما و سفر بواسط این کار و آشنایی با مکان‌ها و فرهنگ آدم‌ها دید وسیع‌تر و دغدغه‌های جدید تری به من داد. درک شباهت‌ها و تفاوت‌های فرهنگ‌های مختلف از یک سو دید مرا نسبت به مسائل فرهنگی و اجتماعی عمیق تر کرد و از سوی دیگر تضاد میان دنیای واقعی پشت دوربین و دنیای ساختگی جلوی دوربین ابزاری برای بیان دغدغه هایم به من داد. همچنین طراحی صحنه مشارکت در تولید محتوا در سینما، علاوه بر ابزارمندی و توانایی ساخت و خلق آثار با مدیوم های متفاوت و عام بودن مخاطب در هنر سینما باعث شد که برای بیان دغدغه‌هایم امکانات بیشماری برای ارتباط با مخاطب داشته باشم و خود را محدود به یک مدیوم خاص ندانم و مدیوم خود را صرفا در ارتباط با محتوای کار خود انتخاب می‌کنم. تجربیات حرفه‌ای تئاتر و سینما و ادبیات و آشنایی با اساتید مختلف، تاثیر بسزایی در مسیر تولید و خلق آثار شخصی‌‌ام داشت و تجربه فعالیت‌ فردی بجای فعالیت گروهی در سینما، منجر به ساخت و تولید اولین آثارم در sound art و video art شد. پس از آن نیز آشنایی و آموزشهای عباس کیارسمتی و پس از آن دستیاری و کار با خانم لاشایی جهان تجسمی را برایم جدی تر کرد.

در میان فعالیت‌های هنری، کنشگری اجتماعی در مناطق مختلف کشور، به یکی از فعالیت‌های جانبی‌ام تبدیل شد و علاقمندی به تاثیر فرهنگ و اجتماع بر ساختارهای قدرت را در این فعالیت‌ها پی گرفتم.