- Savior/ناجی
- 2013/۱۳۹۱
Decorated Hallva’ (traditional sweet), Endless group exhibition, Mohsen gallery
حلوای منقوش، نمایشگاه گروهی بیپایان، گالری محسن
آیین سوگواری به عنوان پنهانی ترین خواست ها و باورهای بشری، از حفظ و پیوند باورهای گوناگون هر قوم در طول تاریخ خبر میدهد؛ و بدین سان در شمار مهمترین نمودهای هویت اجتماعی اقوام هستند. تاریخ اجتماعی بشر آکنده از آیین و مراسمی است که انسان کوشیده است به کمک آنها زندگی خود را غنا بخشد.
در پس این آیینها میتوان هراس ها، امیدها و آرزوهای آدمی را دریافت.
«مری بویس» معتقد است: اهدای خیرات و نذورات برای روان مرده، بازمانده باوری بسیار کهن تر است که به دوره پیشا زرتشتی برمیگردد.
بر اساس این باور، روح پس از مرگ به دیار خاموشان می رفت و در آن جهان ظلمانی توان رفع نیازهای اولیه خود اعم از خوراک و پوشاک را نداشت و برای تهیه آن چشم انتظار بخشش زندگان بود.
حلوا یکی از اجزای جدایی ناپذیر پذیرایی عزاداران در آیین سوگواری است که نمادی از غذای ارواح و رستاخیز به شمار میآیند. رد پای این دو عنصر در آیین های سوگواری میان رودانی ها میتوان بازیافت.
اعتقاد به نجات بشر از ناحیه خداوند متعال و به دست مردی نیکو کار تقریبا در باور تمام ادیان بشر بوده است. در کتب مقدس همه ادیان (یهود، مسیح، هندوان، زرتشتیان، بوداییان، مسلمانان) اعتقاد به منجی یا نجات دهنده بشر از ظلم و تباهی و فساد و گناه امری مسلم و انکار ناپذیر است.
حلوا و خرما در فرهنگ ایران و آیین سوگواری برای مرگ کسی که تازه درگذشته است و در مجلس او بعنوان شیرینی پذیرایی و بعنوان نذر به منظور آمرزش روح تازه درگذشته پخش میشود. حلوا معمولا به نام بزرگان دین منقش است که ایشان را به شاهد گرفته تا برای آمرزش درگذشته به درگاه خداوند یاری رسان او باشند.
در این اثر، حلوا به شیوه مرسوم عزاداری در ایران، در روزهای پنج شنبه و جمعه درسینی های بزرگ سرو شده و بین بازدید کنندگان نمایشگاه همچون عزاداران در مراسم تدفین بعنوان شیرینی و پذیرایی نمایشگاه پخش شده است. بازدید کنندگان حلوا را میل کرده و در انتهای نمایشگاه چیزی از آن باقی نمانده است.
اسماء روی حلوا در اثر، اسامی ناجیان بشیریت در باورهای مذهبی مختلف است. اسم ای تی نیز به نشان علم باوری و اعتقاد به نجات بشر توسط فرازمینی ها ست. نام سوپر من نیز نجات دهنده بشر در باور مدرن و غربی است، شخصی زمینی دارای قدرتهایی فرازمینی و نیاتی مشابه ناجیان. اعتقاد به این دو شخصیت، پس از گذشت ۱۴۰۰ سال از ظهور آخرین دین الهی همچنان ریشه در باور کهن به ناجی داشته و بشر هنوز منتظر ناجی حتی با شکل و شمایلی جدید و مدرن است.

